Anne olmadan önce, İsa’nın gerçekten iyi bir öğrencisiydim. İlham verici, tutkulu ibadetlerle dolu uzun, sessiz zamanlar geçirdim, kutsal yazılara derinlemesine daldım ve her şeyi günlüğüme yazdım. Eşimle birlikte Amerika’da Öğrenci Yetiştirme Toplulukları yönetiyorduk ve daha sonra Hindu dünyasında hareketlerin filizlenmesine katkıda bulunmak için yurtdışına taşındık.

Sonra çocuklar geldi. Uzun sessiz zamanlar yerine sabahları yataktan sürünerek kalkabilmek bile başarı sayılıyordu. Sabahları bir fincan kahveye dalmak bile bir kazanç sayılırdı, Kutsal Yazılara dalmayı bırakın. Birinin beslenmesi ya da altının değiştirilmesi gerekmeden önce Kutsal Kitap Keşfetme Çalışması yapmaya zaman yoktu ve anneliğin ritmik, günlük koşuşturması başladı. Yeni keşfetme grupları başlatmak için eşimle dışarı çıkmak artık çok uzak bir anı gibiydi.

Anneliğin, çoğalan bir İsa öğrencisi (çırak) olma anlayışımı yeniden şekillendirmesine izin vermem birkaç yılımı aldı (ve tam gecelik uykular gerektirdi!). Küçük çocuklarla geçen yıllar ve onların bitmeyen ihtiyaçları boyunca Rab’be ve O’nun varlığına olan sevgim ve gayretim hiç azalmadı. Ancak zaman planım, hayatın temposu ve bu iki küçük tatlının beklentileri, hayatımı bambaşka bir görünüme soktu. Peki biz yoğun anneler dünyayı nasıl değiştirmeye devam edebiliriz? Sorduğunuza sevindim.

Çoğalan Öğrenci Yetiştirme Hareketleri Evde Başlar

Bir sonraki neslin Esenliksever Kişileri yetiştiriyoruz. Tanışmayı arzuladığımız, Tanrı’nın büyük hareketlerine öncülük edecek o katalizör kişiler; evlerimizde emekleyip dolaşıyor, yapış yapış zeminlerimizden yemek yiyor ve oyuncaklarla, kitaplarla kucağımıza tırmanıp dikkatimizi talep ediyor. Bu dünya değiştiricileri yetiştirmek şimdi, çatımızın altındayken başlıyor.

Ailemizde pazartesi akşamları “Aile Keşif Yemeği” dediğimiz bir uygulama yapıyoruz. Waha uygulamasındaki keşfetme sorularını uyarlayarak, o hafta ezberlediğimiz bir Kutsal Kitap ayeti üzerine konuşuyor ve şu soruları soruyoruz:

• Bu hafta neler için şükrediyorsun?

• Ailemiz bu hafta birbirimize nasıl yardımcı olabilir?

• Sence bu ayet ne anlama geliyor?

• Bu hafta Tanrı’ya itaat etmek için ne yapacaksın?

Komşunu Kendin Gibi Sev

Yakın zamanda ebeveynlik vizyonumda bir zayıflama hissettim. Her gün bir öncekinin aynısı gibiydi. Dünyam daralmış, neredeyse evimizin giriş yolunun ötesine geçemez olmuştu. Bu yüzden yardım istedim ve Jimmy ve Laura Seibert’in yazdığı Parenting Without Regret: Raising Kids With Purpose, Not Perfection (Pişmanlıksız Ebeveynlik: Mükemmellik Değil Amaçla Çocuk Yetiştirmek) adlı kitaba yönlendirildim.

Kitapta Laura benzer bir duyguyu anlatıyor: Kendisi ve çocukları huysuzlaşmış ve kendilerinin ötesini görebilmek için taze bir bakışa ihtiyaç duymuşlardı. Bu yüzden çocukları alıp bir mağazaya gitmiş ve sevdiği birini kaybetmiş bir arkadaşları için bir hediye satın almış. Çocuklar Tanrı’ya dua ederek ne almaları gerektiğini sormuşlar ve dinlediler. En sessiz olanın aklına gülen bir yüz geldiğini söylemiş. Laura’nın şaşkınlığına, mağazanın içinde ön tarafına gülümseyen bir yüz işlenmiş mor bir yastık vardı. Yastığı almış, bir not yazmış ve ertesi gün okulda hediyeyi teslim etmişler. Daha sonra annenin minnettarlığını ifade ettiğini öğrenmişler. Meğer mor, kaybettiği kızının en sevdiği renkmiş ve anne, Tanrı’nın kendisinden hoşnut olup olmadığını sorguluyormuş.

Laura bu deneyimin çocukları için anlamını şöyle ifade ediyor:

“Bu şekilde yaşamak, imanı çocuklarımız için canlı kılıyor. Onu sadece bir sessiz zamandan ya da ailece yapılan bir adanmışlık zamanından ibaret olmaktan çıkarıyor. İsa Mesih onlar için gerçek oluyor. Bir ebeveyn olarak rolümün, çocuklarımın Tanrı’nın varlığını deneyimleyebilecekleri ortamlar oluşturmak ve sonra onları başkalarına ulaşmaları için yönlendirmek olduğuna inanıyorum.”

Ailemizin başkalarının güvenle yüreğini açabileceği ruhsal olarak güvenli bir yer hâline gelmesi, çoğu zaman bir yastık almak gibi küçük ve sıradan şeylerle başlıyor. Kutsal Ruh’un sizi bir komşuya ya da çocuğunuzun okulundaki birine uzanmanız için yönlendirmesine izin vermek, büyük bir şeyin başlangıcı olabilir.

“Merhaba! Adın Ne?”

En büyük oğlumuz, tanıdığımız en dışa dönük insanlardan biri olabilir. COVID zamanındaki sokak çıkma yasaklarından ikinci kapanmasının hemen ardından üçüncü doğum günü partisi için neredeyse her gün “Daha çok insan? Daha çok insan?” diye soruyordu. Sürekli yeni insanlarla tanışma arzusu beni durmaksızın esnetiyor! Oyun parkındaki yabancıyla ya da marketteki çalışanlarla her zaman konuşmak istemiyorum. Ancak çocuklarımız dışarıda insanlarla iletişim kurduğunda, insanların nasıl açıldığını fark ettim.

Bu yüzden çocuklarımızı tanıştığımız kişilere çok basit bir soru sormaya teşvik etmeye başladım: “Adın ne?” Bu soru, çok kısa sürebilecek ya da düzenli etkileşimlere dönüşebilecek basit bir sohbet başlatıyor. Çocuklarım bir gün sormasaydı komşumun adının Kenny olduğunu asla bilemezdim. O zamandan beri Kenny’nin bahçeciliği sevdiğini ve küçük, havlayan bir köpeği olduğunu öğrendim. Ayrıca yakın bir aile üyesini geçen yıl kaybettiğini ve ailesi yas tuttuğu için bazı Hindu bayramlarını kutlayamadığını da öğrendim. Bu adam mavi araba kullanan bir adamdan, tanıdığımız yas tutan komşumuz Kenny’ye doğru bu bakış değişimi; çocuklarımın ona adını sormasıyla başladı.

Sonuç

Çocuklarımız çok fazla zaman ve enerji gerektirir; bu da günlerimizin sıradan ve önemsiz hissettirmesine neden olabilir. Ancak onları, İsa öğrencisi olarak yetiştirme sürecine ihtiyaç duyan Esenliksever kişileri olarak görmeye başladığımızda, hayatımız yeni bir amaç kazanır. Günlük rutinlerimizin ilahi karşılaşmalarla kesintiye uğramasına izin verdiğimizde, evimizin içinden başlayarak Tanrı’nın güçlü hareketlerine aracılık etmiş oluruz!

Çocuklarınızla ilgilenirken aynı zamanda nasıl öğrenciler yetiştirebileceğinizi daha fazla öğrenmek isterseniz, buradan Öğrenci Yetiştirme Kursu’na kaydolabilirsiniz.

Bu makale, Waha kullanıcılarımızdan biri tarafından konuk yazar olarak kaleme alınmıştır. Waha kullanma deneyiminizle ilgili paylaşmak istediğiniz bir hikâyeniz varsa, stories@waha.app adresinden bize ulaşın; belki burada yer verebiliriz!