Bölgede hayat zordu. Her yerde kuşku ve tedirginlik vardı. Bir yanlış adım, bir yanlış söz—ve kaybolabilirdin.

O, birkaç başka erkekle birlikte yaşıyordu—sessiz, disiplinli ve temkinli. Hep birlikte çalışıyor, kendi işlerine bakıyor ve görevlerini yerine getiriyorlardı.

En azından onun bildiği kadarıyla.

Dışarıdan bakıldığında, militan grubuna ve davasına bağlıydı. Ama içten içe huzursuzdu. Gece gecelerine açıklayamadığı rüyalar giriyordu—bembeyaz giysili bir adam, gözleri doğrudan içine işleyen biri. Bazen adını söylüyordu. Bazen hiçbir şey demiyor, ama uyandığında anlam veremediği bir huzur hissi bırakıyordu.

Hiç kimseye anlatmadı. Rüyalarını sır perdesinin altına gömdü.

Bir öğleden sonra, her zamankinden daha erken eve geldi. Kapı kapalıydı ama içeriden sesler geliyordu. İçeri girdiğinde, oda arkadaşları donup kaldı.

Masalarının üzerinde bir telefon vardı; ekranında İsa Mesih hakkında bir hikâye açıktı. Sadece okumuyorlardı—hikâyenin anlamını tartışıyorlardı.

Ne yapması gerektiğini tam olarak biliyordu. Görevi açıktı.

Ama içinde bir şey tereddüt etti. O rüyalar… o huzur… bu İsa… Acaba bağlantılı olabilir miydi?

Konuşamadan önce, onlara baktı ve dediler ki:
“Artık bunu senden saklayamayız. İsa’yı takip ediyoruz. Bu hikâyeler hayatımızı değiştirdi.”

Onlara, Waha adında bir Kutsal Kitap okuma uygulamasını kullanmayı gösteren bir adamdan bahsettiler. Uygulama, kendi dillerinde Kutsal Kitap metinlerini ve herkesin sorabileceği basit soruları içeriyordu.

“Bu hikâyeleri okursan, senin hayatını da değiştirebilir,” dediler.

O oturdu. Birlikte uygulamayı açtılar, ve biri bir hikâyeyi okumaya başladı. Konuştukça, içinde derin bir şey kıpırdadı—rüyalarında hissettiklerine benzer ama daha güçlü, daha net.

İlk kez gördü ki, bu İsa sadece başkaları için değildi—O, onu çağırıyordu.

O’nu takip etmek, bildiği her şeyi geride bırakmak demekti. Kimliğini oluşturan gruptan uzaklaşmak demekti. Sırtına bir hedef konulması demekti.

Ama çekim korkusundan daha güçlüydü. Kutsal Kitap’la geçirdiği o anlardaki huzur, yaşamış olduğu hayat kadar gerçekti.

Eski hayatını geride bıraktı. Düzenli olarak oda arkadaşlarıyla Waha uygulamasından okumaya başladı. Başkalarına da tanıttılar ve keşfetti ki hayal edebileceğinden çok daha fazla inanan vardı—sessiz, gizli ama canlı.

Hala tehlikeli bir bölgede yaşıyor. Onu hain olarak görecek insanlar var. Ama artık sürekli tetikte olmanın gerginliğini, rüyalarında hep onu çağıran Kişiyi tanımanın derin huzuruyla değiştirdi.

Şimdi, eve girip onları İncil okurken yakaladığı o günü düşününce, bunun aslında ne olduğunu fark ediyor: O gün, Mesih İsa onu yakalamıştı.